Check up

Hoi!

Gisteren had ik weer eens mijn 'om de zoveel tijd' check-up bij het consultatiebureau. Het begint altijd wel leuk. Gezellig gemeten worden, gewogen, hoofdje opmeten. Opmerkinkjes dat ik een lief klein meisje ben. Die mevrouw is alleen vergeten in mijn boekje te schrijven hoe licht, kort en petiterig ik ben, dus ik kan het niet met cijfers ondersteunen. Ik weet alleen nog dat ik 8,2 kilo weeg, en dat ik netjes in verhouding ben.
Daarna gingen we even in een kamertje kletsen met een mevrouw. Ze vroeg aan mama of ik me al optrek, en of ik al een beetje kan lopen. Mama moest er een beetje om lachen, want we zijn natuurlijk niet voor niks bij de fysiotherapeut en de kinderarts en zo. Mama is al blij dat ik heel erg mijn best doe om bijna te gaan kruipen!
Maar toen kwam die mevrouw ineens met naalden aanzetten, en dan weet ik al genoeg. Prikken is NIET leuk! Eerst kreeg ik er eentje in mijn beentje, de meningokokkenprik. Dat was niet leuk. Daarna kreeg ik de BMR prik, in mijn armpje, en die was ronduit gemeen! Mama moest mij stevig vasthouden, en dat deed ze ook heus hoor, maar ik trok toch mijn armpje los. Dus prikte die mevrouw een beetje mis. Toen zei ze: "Ik houd dit armpje zelf wel even vast, anders prik ik mezelf". Potverdorie, kan mij wat schelen of ze zichzelf prikt, als ze mij maar met rust laat! Hoe dan ook, ze hield mijn armpje vast, maar ik worstelde net zolang totdat ik mij weer los had gewurmpt. Helaas had ik de prik toen al gekregen. Die mevrouw begreep wel ineens waarom mama mij niet zo goed vast kon houden: Ik ben gewoon veel sterker dan je zou denken van zo'n klein meisje!!! Ik moest er wel een beetje van huilen, maar het was wel snel weer over hoor. Ik ben tenslotte een stoere meid!

Kusjes,
Lieve